Zielona Polana

*To, to chyba wiem. Mimo, że jestes starsza, nie musisz mnie pouczyać, bo moja watacha, to moja watacha.* stweirdziła z przekąsem.

-Ja cię nie pouczam. Tylko stwierdzam fakty. - powiedziała z takim samym przekąsem jak wilczyca.

* Może i tak. Ale i tak to mnie denerwuje.* rzekła spokojnie, ale we wnętrzu sie gotowała.

-A wiesz ile mnie rzeczy denerwuje. Denerwuje mnie Shadow, denerwują mnie inne watachy i ich przywódcy, denerwują mnie ptaszki śpiewające na gałązkach i beztrosko latające motylki. Ale jakoś muszę z tym żyć.

* No tak, trzeba żyć z rzeczami, które denerwują... * odparła ironicznie. Dlaczego tak? Ona nadal nie wie...

-No właśnie. - powiedziała i spojrzała z "wyższością" na wilczyce.

* Chyba trzeba się z tym pogodzić, że zawsze będzie coś ciebie denerwować.* podeszła bliżej do wilczycy. Spojrzała jej w oczy. Po czym odwróciła wzrok. Nie mogła patrzyć się dłużej. To było dziwne uczucie. Nie wytrzymała, nie mogła się nadal patrzyc.

Uśmiechneła się ironicznie. Nic nie powiedziała tylko wpatrywała się dalej w wilczyce.

Denerwowało juz ją to. Miała ochote odpyskować jej: * Na co sie tak patrzysz?*